Καθώς αμέτρητα παιδιά στην Κύπρο και στον κόσμο θα περάσουν τη σημερινή ημέρα, τρίτη Κυριακή του Ιουνίου, Παγκόσμια Ημέρα του Πατέρα, μακριά από τον αποξενωμένο πατέρα τους, καταφεύγω μαζί σας, στα φώτα της Αριστονίκης Θεοδοσίου-Τρυφωνίδου, ψυχολόγου ψυχοθεραπεύτριας:

«Το σύνδρομο της γονικής αποξένωσης αποδίδεται στη μετάθεση της επιθετικότητας, που συνεπάγεται ένα συγκρουσιακό διαζύγιο, στα παιδιά και σε έναν συνδυασμό του “Συνδρόμου της Στοκχόλμης” (το παιδί αισθάνεται όμηρος της/του μητέρας/πατέρα και υιοθετεί τις συμπεριφορές που του υπαγορεύει, για να μην αντιμετωπίσει την οργή της/του) και του φαινομένου των “Ψευδών Αναμνήσεων”, (σύμφωνα με το οποίο η εικόνα του απόντος πατέρα/μητέρας, σταδιακά αλλοιώνεται και αντικαθίσταται από μνήμες, που σπάνια αντιστοιχούν στην πραγματικότητα).

Μητέρες ή πατέρες που μισούν τον/την πρώην σύζυγο και χρησιμοποιούν τα παιδιά ως όπλο εναντίον του/της, που προσπαθούν να του/της αποσπάσουν περιουσιακά στοιχεία, που είναι κτητικές/οι και διεκδικούν όλη την αγάπη των παιδιών, που θέλουν να διαγράψουν την προηγούμενη ζωή τους, για να κάνουν μιαν ανεμπόδιστη νέα αρχή, που εξακολουθούν να τον/την ζηλεύουν, που βρίσκουν νέο/α σύντροφο, ενδεχομένως να υιοθετούν συμπεριφορές, που οδηγούν στο σύνδρομο αυτό.

Σε κάθε περίπτωση, όμως, το σύνδρομο αυτό αποτελεί συναισθηματικό βιασμό για το παιδί και οι γονείς, που το υποκινούν, πρέπει να παρακολουθήσουν οικογενειακή θεραπεία. Σε κάθε περίπτωση, η απώλεια του παιδιού από τον γονέα που χάνει την κηδεμονία, αποτελεί περίοδο πένθους και, συναισθηματικά, μπορεί να αντιστοιχεί στον συμβολικό θάνατο του παιδιού. Το να στρέφει ένας γονέας το παιδί εναντίον του άλλου γονέα, είναι σαν να το στρέφει κατά του ίδιου του εαυτού.

Τα παιδιά που εκτίθενται σε τέτοιες τοξικές γονεϊκές συμπεριφορές, παρουσιάζουν περισσότερα συναισθηματικά προβλήματα, σε σχέση με εκείνα του γενικού πληθυσμού. Τα αποτελέσματα κλινικών ερευνών δείχνουν ότι οι ανήλικοι που βιώνουν εμπειρίες γονικής αποξένωσης υποφέρουν από χαμηλή αυτοεκτίμηση και ψυχοσωματικές διαταραχές. Φαίνεται να εμφανίζουν σημαντικές δυσκολίες στην έκφραση του συναισθήματος, αλλά και πολλές ιδιαιτερότητες στον τρόπο πρόσληψης και ανάλυσης των πληροφοριών.

Επίσης παρουσιάζουν προβλήματα στη σύναψη υγιών διαπροσωπικών σχέσεων, καθώς χαρακτηρίζονται από επιθετικότητα, έλλειψη ενσυναίσθησης και ανοχής απέναντι στους άλλους, από τους οποίους όμως έχουν υπέρμετρες προσδοκίες. Μακροχρόνια υποφέρουν από κατάθλιψη, καθώς δεν είχαν τη δυνατότητα να θρηνήσουν για την “απώλεια” του αποξενωμένου γονέα, από τα συναισθήματα τύψεων και ενοχών για τη συμπεριφορά τους, καθώς και από τα προβλήματα στην ανάπτυξη της αίσθησης της ταυτότητας.

»Υπολογίζεται ότι ο αριθμός των αποξενωμένων παιδιών στην Ελλάδα ανέρχεται σε εκατοντάδες χιλιάδες και είναι ο υψηλότερος, τόσο σε ποσοστά, όσο και σε απόλυτους αριθμούς, σε όλον τον κόσμο. Στην Κύπρο απουσιάζουν παρεμφερείς έρευνες. Θεωρώ ότι θα πρέπει να ληφθούν μέτρα και στην Κύπρο. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις παιδιών που βιώνουν το σύνδρομο γονικής αποξένωσης. Είναι επιβεβλημένη η ανάγκη να γίνουν έρευνες για το σύνδρομο αυτό.

Να αναπτυχθούν ψυχομετρικά εργαλεία για τη μέτρησή του. Ακόμη, να αναγνωριστεί ως σύνδρομο και να λαμβάνεται υπόψη, στις δικαστικές αποφάσεις επιμέλειας και κηδεμονίας παιδιών, μετά το διαζύγιο. Να παρθούν μέτρα που να αναγκάζουν τους δύο γονείς σε υποχρεωτική, ψυχολογική/ψυχιατρική εξέταση, από κρατικούς λειτουργούς ψυχικής υγείας, προτού δοθεί η επιμέλεια/κηδεμονία. Κανένα παιδί δεν αξίζει να βιώνει τη γονική αποξένωση».