Οι δασμοί αποτελούν φορολογία στα εισαγόμενα προϊόντα, με άμεση επίπτωση την αύξηση των τιμών τους στην εγχώρια αγορά.

Ωστόσο, στο σύγχρονο περιβάλλον της παγκοσμιοποίησης, τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα π.χ. πολλά προϊόντα παράγονται στην Ασία από αμερικανικές εταιρείες, άλλα  παράγονται εκτός ΗΠΑ και εισάγονται για παραγωγή προϊόντων στις ΗΠΑ.

Η απόφαση του Προέδρου των ΗΠΑ για επιβολή δασμών σε προϊόντα από άλλες χώρες (π.χ. 34% από Κίνα), αποτελεί ένα υβριδικό όπλο στον «εμπορικό πόλεμο» που ξεκίνησε, με ανομολόγητες γεωπολιτικές προεκτάσεις. Στο παρόν, η ανακοίνωση για επιβολή δασμών προκάλεσε πτώση τιμών στις χρηματιστηριακές  αγορές, προεξοφλώντας  αρνητικές  εξελίξεις για την οικονομία. Αν αυτή η πτώση κι άλλες ζημιές στη συνέχεια, αντισταθμίζονται από τα μακροπρόθεσμα οικονομικά και κυρίως γεωπολιτικά κέρδη για τις ΗΠΑ στο πλαίσιο της παγκόσμιας αντιπαλότητας (ΗΠΑ-Κίνας), αυτό είναι η πιο σημαντική πτυχή αυτού του νέου «πολέμου».

Στην ΕΕ η επικρατούσα άποψη είναι πως η πολιτική αντιμέτρων θα σημαίνει ανατροπή των κανόνων διεθνούς εμπορίου που για δεκαετίες ίσχυαν, παρά τις κατά καιρούς παραβιάσεις από διάφορες χώρες, αφού το μέγεθος της χώρας και τα γεωπολιτικά συμφέροντα μπορεί να «ανατρέψουν»  τους συμφωνημένους κανόνες  εμπορίου. Για παράδειγμα, η Κίνα υπήρξε χρόνιος παραβάτης λόγω άμεσης ή έμμεσης κρατικής επιδότησης  της παραγωγής προϊόντων. Η δε Τουρκία αρνείται να συμμορφωθεί με τους κανόνες της Τελωνειακής Ένωσης και επιβάλλει εμπορικό εμπάργκο στην Κύπρο, κάτι που αποτελεί μορφή υβριδικής  επίθεσης με εργαλειοποίηση του εμπορίου στην γεωπολιτική. 

Καθώς λοιπόν ο «εμπορικός πόλεμος» έχει βαθύτερη γεωπολιτική εξήγηση, η αντιμετώπιση της νεο-οθωμανικής Τουρκίας από Αθήνα και Λευκωσία στην ΕΕ στερείται ορθολογισμού. Ενόψει της νεο-οθωμανικής Τουρκίας, που κατέχει έδαφος της ΕΕ στην Κύπρο, που έχει ακρωτηριάσει τα κυριαρχικά δικαιώματα Ελλάδας και Κύπρου απειλώντας με πόλεμο, που παρεμποδίζει ακόμη και την πόντιση ηλεκτρικού καλωδίου, ο Έλληνας πρωθυπουργός επισκέφθηκε τις προάλλες το Ισραήλ επιδιώκοντας στενότερη συνεργασία σε στρατηγικούς τομείς στην ενέργεια, την άμυνα κ.ά. Είναι  ο ίδιος που τον Δεκέμβριο 2024, συμφώνησε πρόθυμα στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο να αρθεί η διακοπή του διαλόγου ΕΕ-Τουρκίας, που επιβλήθηκε λόγω τουρκικών παρανομιών στην Ανατ. Μεσόγειο, και έτσι επανάρχισε ο διάλογος  ΕΕ-Τουρκίας στην οικονομία, το εμπόριο κ.ά. Ταυτοχρόνως, ο Υπουργός Άμυνας της Ελλάδας κ. Δένδιας δηλώνει ορθά ότι «η Τουρκία δεν μπορεί να έχει καμία θέση στο Ευρωπαϊκό αμυντικό οικοδόμημα, εφόσον συνεχίζει να απειλεί κράτη-μέλη της ΕΕ.» Εν ολίγοις, η Αθήνα δαπανά τεράστιο ποσό σε πόρους και εξοπλισμούς έναντι της τουρκικής απειλής, την ίδια ώρα που συνδράμει  πολιτικά, οικονομικά και ... εξοπλιστικά την Τουρκία αφού ο όποιος ρόλος της Τουρκίας στην Ευρωάμυνα προκύπτει λόγω συναίνεσης της Αθήνας!

Εντυπωσιακό πάντως το πως «εξαφανίστηκε» η είδηση ότι η Αθήνα πρωτοστάτησε στην επανεκκίνηση του υψηλού διαλόγου ΕΕ-Τουρκίας για αναβάθμιση στρατηγικών τομέων της Τουρκίας εις βάρος των ζωτικών συμφερόντων Ελλάδας και Κύπρου, αλλά προβλήθηκε ιδιαίτερα η επίσκεψη στο Ισραήλ... 

Κώστας Μαυρίδης, Ευρωβουλευτής

ΔΗΚΟ - S&D