Το ζήτημα της έλλειψης κατάλληλων χώρων διαμονής για φοιτητές με σοβαρές αναπηρίες, οι οποίοι χρειάζονται τη συνεχή παρουσία συνοδού ή φροντιστή, είχε τεθεί ενώπιον της Πρυτανείας του Πανεπιστημίου Κύπρου ήδη από τα τέλη Αυγούστου του 2026, όπως προκύπτει από αλληλογραφία μεταξύ της Οργάνωσης Παραπληγικών Κύπρου (ΟΠΑΚ) και του τότε Πρύτανη, Τάσου Χριστοφίδη.

Με αφορμή το δημοσίευμα του SigmaLive, σχετικά με την καταγγελία μητέρας φοιτήτριας με αναπηρία, η οποία υποστήριξε ότι η κόρη της δεν κατάφερε να εξασφαλίσει κατάλληλη διαμονή στις φοιτητικές εστίες, το SigmaLive εξασφάλισε δύο επιστολές που είχαν ανταλλαγεί με το Πανεπιστήμιο.

Η πρώτη επιστολή, ημερομηνίας 31 Αυγούστου 2026, απευθυνόταν στον τότε Πρύτανη και αφορούσε την ανυπαρξία δίκλινων δωματίων για φοιτητές με αναπηρία που χρειάζονται συνεχή υποστήριξη. Η δεύτερη, ημερομηνίας 2 Σεπτεμβρίου 2026, περιλαμβάνει την επίσημη απάντηση του Τάσου Χριστοφίδη, ο οποίος αναγνώριζε την ύπαρξη κενού στις διαθέσιμες υποδομές.

Η επιστολή της ΟΠΑΚ και οι εισηγήσεις

Στην επιστολή της προς τον τότε Πρύτανη, η ΟΠΑΚ επεσήμαινε ότι είχε διαπιστώσει σοβαρό κενό στις δυνατότητες φιλοξενίας φοιτητών με βαριές κινητικές αναπηρίες.

«Έχουμε διαπιστώσει ένα κενό για τη διαμονή φοιτητών με σοβαρές αναπηρίες στις φοιτητικές εστίες του ΠΚ», ανέφερε χαρακτηριστικά η Οργάνωση, εξηγώντας ότι δεν υπήρχαν δίκλινα δωμάτια που να επιτρέπουν τη διαμονή φοιτητή μαζί με τον συνοδό ή φροντιστή του.

Η ΟΠΑΚ ζητούσε να ληφθεί μέριμνα κατά τον σχεδιασμό των νέων φοιτητικών εστιών, ώστε να δημιουργηθούν κατάλληλοι δίκλινοι χώροι, ακόμη και με δυνατότητα διαχωρισμού του δωματίου του φροντιστή, προκειμένου να διασφαλίζεται η ιδιωτικότητα του φοιτητή.

Παράλληλα, εισηγείτο όπως, μέχρι την κατασκευή των νέων εγκαταστάσεων, το Πανεπιστήμιο Κύπρου επιδοτεί την ενοικίαση ιδιωτικής δίκλινης φοιτητικής εστίας για άτομα με αναπηρία που χρειάζονται να διαμένουν μαζί με τον συνοδό τους.

Ιδιαίτερη αναφορά γινόταν και στις διαστάσεις των δωματίων, με την Οργάνωση να επισημαίνει ότι οι χώροι φιλοξενίας φοιτητών που χρησιμοποιούν αναπηρικό αμαξίδιο πρέπει να είναι μεγαλύτεροι, ώστε να επιτρέπεται η άνετη μετακίνησή τους.

Η ΟΠΑΚ υπογράμμιζε ότι οι συγκεκριμένες παρεμβάσεις είναι απαραίτητες για τη διασφάλιση του δικαιώματος πρόσβασης των ατόμων με σοβαρές αναπηρίες στην εκπαίδευση.

Η απάντηση του Πρύτανη και η παραδοχή του κενού

Δύο ημέρες αργότερα, στις 2 Σεπτεμβρίου 2026, ο τότε Πρύτανης Τάσος Χριστοφίδης απάντησε στην ΟΠΑΚ, αναγνωρίζοντας την ύπαρξη του προβλήματος.

«Έχετε δίκιο για το κενό στο οποίο αναφέρεστε στην επιστολή σας», ανέφερε ο Πρύτανης, επισημαίνοντας ότι το Πανεπιστήμιο οφείλει να προσφέρει τη δυνατότητα διαμονής στις φοιτητικές εστίες και σε φοιτητές με αναπηρία που χρειάζονται συνοδό σε συνεχή βάση.

Στην απάντησή του εξηγούσε ότι στις υφιστάμενες εγκαταστάσεις της Φοιτητικής Εστίας, της πρώτης φάσης, ο σχεδιασμός των οποίων είχε γίνει πριν από σχεδόν 30 χρόνια, διατίθενται τέσσερα δωμάτια για άτομα με κινητική αναπηρία.

Πρόκειται, όπως διευκρίνιζε, για δύο διαμερίσματα των δύο υπνοδωματίων, τα οποία διαθέτουν ξεχωριστή κουζίνα και ειδικά διαμορφωμένο χώρο υγιεινής.

Σύμφωνα με τον τότε Πρύτανη, τα διαμερίσματα αυτά θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για τη φιλοξενία φοιτητή μαζί με συνοδό. Ωστόσο, επειδή ο αριθμός των διαθέσιμων δωματίων περιοριζόταν σε τέσσερα, το Πανεπιστήμιο επέλεξε να τα διαθέσει σε περισσότερους φοιτητές με αναπηρία, αντί να παραχωρηθούν για τη διαμονή φοιτητών μαζί με τους συνοδούς τους.

Τι προβλέπει η δεύτερη φάση των εστιών

Στην ίδια επιστολή, ο Τάσος Χριστοφίδης αναφερόταν και στον σχεδιασμό της δεύτερης φάσης των φοιτητικών εστιών, σημειώνοντας ότι το Πανεπιστήμιο είχε προχωρήσει στις απαραίτητες ενέργειες και ανέμενε έγκριση από τους αρμόδιους κρατικούς φορείς για την έναρξη υλοποίησης του έργου.

Όπως εξηγούσε, στις νέες εγκαταστάσεις προβλέπεται η δημιουργία χώρων στο ισόγειο, οι οποίοι θα μπορούν να φιλοξενήσουν τουλάχιστον δέκα φοιτητές με αναπηρία μαζί με τους συνοδούς τους.

Περίπου οι μισοί από τους χώρους αυτούς θα είναι δίκλινα δωμάτια με δικό τους ειδικά διαμορφωμένο χώρο υγιεινής, ενώ οι υπόλοιποι θα αποτελούνται από διαμερίσματα δύο υπνοδωματίων, επίσης με κατάλληλες εγκαταστάσεις για άτομα με κινητική αναπηρία.

Ο τότε Πρύτανης εξέφραζε την εκτίμηση ότι η υλοποίηση του συγκεκριμένου έργου θα καλύψει πλήρως το υφιστάμενο κενό.

Ωστόσο, από την επιστολή δεν προκύπτει συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα ολοκλήρωσης των νέων εγκαταστάσεων ή ημερομηνία κατά την οποία οι συγκεκριμένοι χώροι θα είναι διαθέσιμοι στους φοιτητές.

Δεν υιοθετήθηκε η εισήγηση για επιδότηση ιδιωτικής εστίας

Αναφορικά με την πρόταση της ΟΠΑΚ για επιδότηση της ενοικίασης ιδιωτικής δίκλινης φοιτητικής εστίας, ο τότε Πρύτανης ξεκαθάριζε ότι το Πανεπιστήμιο δεν θεωρούσε την υιοθέτηση ενός τέτοιου μέτρου ως την ενδεδειγμένη προσέγγιση για την αντιμετώπιση του ζητήματος.

Παράλληλα, ενημέρωνε την Οργάνωση ότι από το ακαδημαϊκό έτος 2026 οι αιτήσεις για οικονομική βοήθεια από το Σωματείο Ευημερίας Φοιτητών και Φοιτητριών θα αξιολογούνταν με πρόσθετη μοριοδότηση όταν τεκμηριώνεται η ανάγκη ενοικίασης χώρου διαμονής με συνοδό.

Επιπλέον, προβλεπόταν αύξηση του ποσού οικονομικής βοήθειας για τους δικαιούχους που πληρούν τις σχετικές προϋποθέσεις.

Στην επιστολή, ωστόσο, δεν προσδιορίζεται το ύψος της πρόσθετης οικονομικής ενίσχυσης ούτε κατά πόσο αυτή μπορεί να καλύψει το κόστος ενοικίασης κατάλληλου ιδιωτικού καταλύματος.

Τα ερωτήματα μετά την καταγγελία της μητέρας

Υπενθυμίζεται ότι η μητέρα φοιτήτριας με κινητική αναπηρία κατήγγειλε ότι, παρά τις προσπάθειες που κατέβαλε για να εξασφαλίσει κατάλληλη διαμονή μαζί με την κόρη της, δεν κατέστη δυνατό να βρεθεί λύση που να ανταποκρίνεται στις ανάγκες τους.

Σύμφωνα με όσα ανέφερε, το δωμάτιο που τελικά τους προτάθηκε διέθετε κοινόχρηστο μπάνιο, το οποίο δεν ήταν κατάλληλα διαμορφωμένο για χρήση από άτομο σε αναπηρικό αμαξίδιο. Ως αποτέλεσμα, η οικογένεια αποφάσισε να μεταβεί στην Κρήτη, όπου η νεαρή συνεχίζει τις σπουδές της.

Παραμένει, ωστόσο, το ερώτημα κατά πόσο οι υφιστάμενες διευκολύνσεις και τα μέτρα οικονομικής στήριξης μπορούν να καλύψουν τις ανάγκες αυτών των φοιτητών μέχρι την ολοκλήρωση της δεύτερης φάσης των εστιών.

Την ίδια ώρα, ζητούμενο παραμένει το πότε θα καταστούν διαθέσιμες οι νέες υποδομές, ώστε φοιτητές με σοβαρές αναπηρίες να μπορούν να διαμένουν μαζί με τους συνοδούς τους, χωρίς να χρειάζεται να αναζητούν άλλες λύσεις στέγασης για να συνεχίσουν τις σπουδές τους. Πρόκειται για ένα ζήτημα που φαίνεται να χρονίζει, καθώς οι ελλείψεις στις υφιστάμενες εγκαταστάσεις παραμένουν, παρά το γεγονός ότι έχουν ήδη αναγνωριστεί από το ίδιο το Πανεπιστήμιο.