...μπορούμε να ελπίζουμε!

Η πεποίθηση του καθενός είναι δημοκρατικό δικαίωμα του καθενός, είτε συμφωνούμε είτε διαφωνούμε, αυτό κρατά την Κυπριακή Δημοκρατία ζωντανή

Σε μια περίοδο «βάναυσης» πολιτικής «νοοτροπίας», σε μια περίοδο που οι αρχές και οι αξίες έχουν εξευτελιστεί και η λέξη «παιδεία» δέχεται απανωτά κτυπήματα, όχι μόνο στη χώρα μας αλλά και σε όλον τον κόσμο, φυσιολογικά ο κόσμος τα βάζει με το ευρύτερο σύστημα, απολυτοποιώντας όλη την πολιτική αρένα. Ναι, εύκολα, αλλά όχι αδικαιολόγητα, κρίνουμε και κατακρίνουμε στην ολότητα τους, τους πολιτικούς που «τα τρώνε», τους πολιτικούς που «δεν μπαίνουν στη θέση μας», του πολιτικούς που δεν σκέφτονται τον απλό πολίτη, κ.ο.κ..

Όταν πριν από χρόνια είχα πάρει την απόφαση να ασχοληθώ με το Πολιτικό Μάρκετινγκ, τον κλάδο που «διαβάζει» τις ανάγκες του κόσμου και προσπαθεί να τις ικανοποιήσει μέσα από προτάσεις, φάνηκα τυχερός και ευλογημένος να γνωρίσω τον Τάσο Μητσόπουλο και την οικογένειά του, κάτι που ποτέ δεν ξεχνώ, ούτε εγώ, ούτε το παιδί μου, παρόλη τη μεγάλη απόσταση που βρίσκομαι.

Ένας άνθρωπος που μου έδειξε τον δρόμο της «πολιτικής αγάπης», της αγάπης για την οικογένεια, ένας άνθρωπος που, όπως ξανάγραψα, το πολιτικό ήθος του έπρεπε να διδάσκεται σε όλα τα πανεπιστήμια Πολιτικών Επιστημών. Και σίγουρα, ο Τάσος είχε βάλει πολύ ψηλά τον πήχη, σε μια περίοδο που όλα κατέρρεαν και άγγιζαν το έδαφος (ίσως και πιο κάτω). Και πάντα προσπαθούσα να βρω στοιχεία που του μοιάζουν, άτομα, πολιτικά ή με πολιτειακά αξιώματα που να μπορούν να στείλουν, έστω, κάποια δείγματα ελπίδας.

Πέρασαν χρόνια. Εγώ μακριά. Είμαι βέβαιος πως υπάρχουν αρκετά παρόμοια περιστατικά στην Κύπρο, αλλά χάνονται μέσα στο χάος της αβεβαιότητας. Εδώ στις ΗΠΑ, το μυαλό είναι πιο καθαρό, μπορεί να διακρίνει πιο εύκολα τους "ανθρώπους" από τους ανθρώπους, τους έχοντες Πολιτική Παιδεία, ή όχι. Κι εδώ θέλω να σταθώ!

Εδώ και δυο μήνες μού κίνησε την περιέργεια που έβλεπα τον Μόνιμο Αντιπρόσωπο της Κύπρου στον ΟΗΕ, Πρέσβη, κ. Κορνήλιο Κορνηλίου, να πηγαίνει με τα πόδια σε διάφορες εκδηλώσεις, ως εκπρόσωπος της πατρίδας μας, γύρω στο Μανχάταν αλλά και στον ΟΗΕ. Και όταν λέμε Μανχάταν, η μικρότερη απόσταση με τα πόδια μπορεί να είναι το λιγότερο 15 λεπτά να πας και 15 λεπτά να επιστρέψεις (π.χ. Αντιπροσωπία - ΟΗΕ). Κάτι που είδα τον Πρέσβη επανειλημμένα και καθημερινά να κάνει! Ρώτησα να δω αν το αυτοκίνητο της πρεσβείας ή ο οδηγός είχε κάποιο πρόβλημα. Όμως, όχι. Η επιλογή ανήκε στον ίδιο για να μην επιβαρύνεται άσκοπα η Κυπριακή Δημοκρατία!

Πρόσφατα, μαθαίνω πως ένα άλλο δικό μας παιδί, ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος, επέλεξε να ταξιδέψει στην Ουάσιγκτον με το τρένο (και όχι με το αεροπλάνο). Όσοι αποτελούμε μέρος των ΜΜΕ εδώ στις ΗΠΑ, γνωρίζουμε πολύ καλά πως τα προγράμματα των αξιωματούχων της πατρίδας μας είναι πολύ πιεστικά.

Φουλ πρόγραμμα στη Νέα Υόρκη, New Jersey, κ.λπ, με συνεχείς συναντήσεις, συνεχείς επαφές με αξιωματούχους αλλά και με τον κόσμο. Και, όμως, ενώ η απόσταση με το αεροπλάνο από τη Νέα Υόρκη προς την Ουάσιγκτον είναι γύρω στα 45 λεπτά, με όλες τις ανέσεις που θα μπορούσε να έχει ένας αξιωματούχος της Κυβέρνησης, εντούτοις προτίμησε το σχεδόν τετράωρο ταξίδι με το τρένο, το οποίο και φυσικά στοιχίζει λιγότερα!

Δεν θέλω να επεκταθώ, δεν χρειάζεται άλλωστε. Πιστεύω πως τα δυο πιο πάνω παραδείγματα φωτογραφίζουν την "Παιδεία" που θέλουμε σε μια περίοδο που όλα δοκιμάζονται, όλα αιμορραγούν. Και σε τέτοιες περιπτώσεις, καμιά σημασία και κανένα ρόλο δεν παίζει η όποια πολιτική πεποίθηση. Η πεποίθηση του καθενός είναι δημοκρατικό δικαίωμα του καθενός, είτε συμφωνούμε είτε διαφωνούμε, αυτό κρατά την Κυπριακή Δημοκρατία ζωντανή.

Κι εγώ, πόσες φορές διαφώνησα με τους χειρισμούς της Κυβέρνησής μας; Όμως όλοι οφείλουμε να διαχωρίζουμε και να προστατεύουμε τους (πολιτικούς) ανθρώπους που συμπεριφέρονται σαν άνθρωποι. Σημασία έχει να αντλήσουμε δύναμη και ελπίδα μέσα από περιστατικά όπως τα πιο πάνω. Σημασία έχει να υπάρξει αντιγραφή των πιο πάνω από τους χιλιάδες πολιτικούς και πολιτειακούς μας αξιωματούχους.

Και σκεφτείτε! Αν π.χ. καθημερινά γλιτώναμε ένα ευρώ από τις μετακινήσεις, πόσα παιδιά θα στέλναμε στο σχολείο χωρίς άδειο στομάχι; Πόσες μάνες θα σώζαμε από τον εξευτελισμό στα Κοινοτικό Παντοπωλεία;
Με την ευχή, τα πιο πάνω να γίνουν τρόπος (πολιτικής) ζωής. Τότε μπορούμε να ελπίζουμε!

ΝΙΚΟΣ ΑΝΤΩΝΙΑΔΗΣ
Σύμβουλος Πολιτικού Μάρκετινγκ και Επικοινωνίας, μέλος του Αμερικανικού Συνδέσμου Πολιτικών Συμβούλων (AAPC)
https://www.linkedin.com/in/nicolaosantoniades