ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΑΔΙΚΩ, ΑΛΛΑ ΩΡΕΣ-ΩΡΕΣ ΟΙ ΜΑΝΑΤΖΕΡ ξένων ποδοσφαιριστών, το παρακάνουν. Προσγειώνονται στο Ελευθέριος Βενιζέλος και αφού περάσουν τα θερμικά scanner για τον ιό των χοίρων εισβάλλουν στα γραφεία των ΠΑΕ με τον αέρα του Ισπανού κατακτητή που πατά το πόδι του στο Νέο Κόσμο. Νομίζουν ότι δίνοντας καθρεφτάκια στους «ιθαγενείς» παράγοντες, θα πάρουν απλόχερα πίσω χρυσάφι και θα ακούσουν και ευχαριστώ από πάνω. Δεν φταίνε όμως μόνο εκείνοι. Σε τέτοιες περιπτώσεις παίζει μεγάλο ρόλο και πόσο έχεις αφήσει εσύ να φανεί η λιγούρα σου. Και πόσο πολύ σκύβεις τη μέση σε συνομιλίες που θα μπορούσαν πολύ απλά να λήξουν με τις δέουσες χριστοπαναγίες και τα απαραίτητα γαμοσταυρίδια. Όταν ο άλλος βλέπει τις αναψοκοκκινισμένες μαγούλες του Κώστα Αντωνίου να μην αντέχουν το τσούξιμο άλλης μιας χυλόπιτας, είναι λογικό να ζητά για τον Χούλιο Κρουζ τον ουρανό με τ’ άστρα. Κι αυτό μεταφράζεται σε συμβόλαιο με λεφτά ανάλογα με όσα παίρνουν αυτήν τη στιγμή ο Φάμπρεγκας, ο Βίγια, ο Τσάβι, ο Ντε Ρόσσι και ένα σωρό ακόμα καυτά ονόματα του παγκοσμίου ποδοσφαίρου στην πιο δημιουργική τους ηλικία. Απαιτείς τα ίδια χρήματα έστω και αν τα γέρικα πόδια του παίκτη ο οποίος μανατζάρεις αντέχουν ίσα -ίσα για να αγωνιστούν στο φιλικό ανάμεσα στους φίλους του Ζιντάν και τους φίλους του Ρονάλντο. Όχι του Κριστιάνο. Του χοντρού Ρονάλντο. Δε λέω να μπαίνεις στις διαπραγματεύσεις με το άκρως οικονομίστικο στυλ του Γιάννη Χρυσικόπουλου, ούτε με το «Κωτσόβολος» στυλ του Θανόπουλου αγοράζοντας ποδοσφαιριστές με 48 άτοκες δόσεις και δώρο μια ηλεκτρική σκούπα. Αλλά να κάνεις παζάρια με όσους κατάμουτρα σου λένε ότι με νοιάζει απλώς μια καλή σύνταξη και ένα γερό ΕΦΑΠΑΞ για τον πελάτη μου, πάει πολύ και δεν συμφέρει. Και μη μου πείτε για τον Ριβάλντο, γιατί αυτός ήταν η περίπτωση που επιβεβαιώνει τον κανόνα.