ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ 19 ΟΛΟΚΛΗΡΑ ΧΡΟΝΙΑ, για να συμβεί αυτό που συνέβη το βράδυ της 27ης Μαΐου 2009. Οι τηλεφωνικές γραμμές των ραδιοφωνικών σταθμών του Μάντσεστερ πήραν φωτιά, από αγανακτισμένους οπαδούς της MU, που ζητούσαν την απομάκρυνση του σερ Άλεξ Φέργκιουσον, θεωρώντας τον ως τον αποκλειστικό υπεύθυνο για την ήττα, στον «τελικό των τελικών» του Τσάμπιονς Λιγκ, από την Μπαρτσελόνα.
Τo 1990 ήταν η εποχή της μεγάλης αμφισβήτησης του Σκώτου, προτού ανοίξει η σελίδα των μεγάλων επιτυχιών, που έφεραν το σύλλογο του Μάντσεστερ στην κορυφή τόσο του αγγλικού, όσο και του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί, πως η χρυσή εικοσαετία της ομάδας, έχει έναν εμπνευστή και έναν αυτουργό: τον Άλεξ Φέργκιουσον, που άλλαξε όχι μόνον την ιστορία της ομάδας, αλλά και το ρουν της ίδιας της Πρέμιερ Λιγκ και του αγγλικού ποδοσφαίρου.
Οπωσδήποτε, ο Φέργκι, ο μεγαλύτερος season manager που υπήρξε ποτέ, φέρει μεγάλες ευθύνες για την εικόνα που παρουσίασε η Γιουνάιτεντ στη Ρώμη. Άλλωστε, δεν φημίζεται και τόσο για τις τακτικές του ικανότητες, ούτε για το κοουτσάρισμά του στον αγώνα. Αναμφίβολα, μπορεί να του καταλογίσει κανείς, ότι προσέγγισε, από στρατηγική άποψη, λανθασμένα τον αγώνα, ότι παρέταξε αλλοπρόσαλλα την ομάδα του στον αγωνιστικό χώρο, ότι δεν έκανε τις σωστές κινήσεις για να διαφοροποιήσει τα αγωνιστικά δεδομένα του τελικού, ότι δεν προετοίμασε σωστά τους παίκτες του για ένα τόσο μεγάλο παιχνίδι. Είναι και προσωπική μου πεποίθηση, χωρίς αυτό να μειώνει την αξία της Μπάρτσα ως ομάδας, ότι είναι ο κύριος υπαίτιος που η Γιουνάιτεντ εμφανίστηκε κατώτερη των περιστάσεων.
Από εδώ, όμως, μέχρι να ζητείται η κεφαλή του επί πίνακι, πάει πολύ. Ο Φέργκιουσον, είναι ο άνθρωπος που ανέβασε την πάλαι ποτέ θρυλική ομάδα του Μπάσμπι, από το ναδίρ και τη σχεδόν πλήρη αγωνιστική ανυποληψία, στο ζενίθ. Το να ζητάς, έπειτα απ’ όσα πρόσφερε στο σύλλογο, την απομάκρυνσή του, επειδή δεν χειρίστηκε σωστά τα δεδομένα ενός αγώνα, όσο μεγάλος κι αν ήταν αυτός, αποτελεί, το λιγότερο, ιεροσυλία…