ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΜΕ ΠΙΑΝΟΥΝ ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΜΟΥ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΕΣ. Μη με ρωτάς γιατί. Πάντα το είχα αυτό. Να φανταστείς όταν οι άλλοι διάβαζαν κάτι ανάλαφρο στην παραλία, εγώ ήμουν με «Το εκκρεμές του Φουκώ» υπό μάλης και το «Ποτέ χωρίς την κόρη μου» ανά χείρας. Μην προσπαθήσεις να το εκλογικεύσεις. Το συγκεκριμένο, όπως εξάλλου κι όλα τα βίτσια είναι άλογα (άνευ λογικής, όχι «άπαροι»). Τώρα που καλοκαίριασε, οι παραλίες είναι φίσκα, η έντονη σεξουαλική δραστηριότητα των προηγούμενων μηνών έχει αυξήσει τις πωλήσεις στο Mother Care και οι γάμοι έχουν αρχίσει να εξαντλούν το stock φακέλων από τα περίπτερα, εγώ αντί να εκμεταλλεύομαι αυτήν τη πλούσια σε θεματολογία εποχή, ανησυχώ για το κύμα ξενοφοβίας. Σοβαρά μιλάω, δεν κάνω πλάκα!
Πριν από μερικούς μήνες διάβασα πως ένας Μιλανέζος μάγκας βουλευτής της Λέγκας του Βορρά πρότεινε να δημιουργηθούν στα δημόσια μέσα μεταφοράς της ιταλικής συμπρωτεύουσας, θέσεις «ρεζερβέ» για τους ντόπιους μόνιμους κατοίκους. Βεβαίως, επειδή ο βουλευτής διακρίνεται εκτός από την κοινωνική του ευαισθησία και για τη διαλλακτικότητά του, πρόσθεσε πως στο μέλλον αυτό το μέτρο θα μπορούσε να εφαρμοστεί για να περιοριστεί η έλλειψη αγωγής όσων χρησιμοποιούν το τραμ, το μετρό και τα λεωφορεία. Την είδηση τη διάβασα από ελληνικά site, καθώς το original κείμενο στα ιταλικά δυσκολεύομαι να το κατανοήσω -είναι περιττό να διευκρινίσω πως οι γνώσεις μου στα ιταλικά περιορίζονται στο «vuoi dormire con me stasera?», αντίστοιχο του γαλλικού «voulais vous coucher avec moi ce soir?». Anyway, που λες, δεν κατάλαβα πώς μπορεί να εφαρμοστεί αυτό το μέτρο πρακτικά. Θα δωρίζονται κονκάρδες με το αστέρι του Δαυίδ; Θα δημιουργηθούν και διαφορετικά παγκάκια, ή μήπως θα κυκλοφορούμε με γονική αξιολόγηση για να αποδεικνύουμε τους καλούς μας τρόπους. Και για να έχουμε καλό ερώτημα, θα πάω στο Μιλάνο να ξεπαραδιαστώ και δεν θα μπορώ να μπω σε μετρό;
Βεβαίως, όταν διαβάζεις κάτι τέτοια κουλά, σκέφτεσαι πως μόνο στο εξωτερικό μπορεί να συμβούν αυτά. Εμείς είμαστε πολιτισμένοι και ανώτεροι άνθρωποι. Εμείς είμαστε κοιτίδα όχι μαλακίες. Μ’ αυτές τις σκέψεις και ένα φραπόγαλο στο χέρι ξεφύλλιζα την «Ελευθεροτυπία» όταν ενημερώθηκα πως ασκήθηκε ποινική δίωξη εις βάρος της πρώην Διευθύντριας δημοτικού σχολείου της Γκράβας, επειδή η εκπαιδευτικός παραχώρησε αίθουσες του σχολείου, εκτός ωραρίου, για τη διδασκαλία της μητρικής γλώσσας αλλοδαπών μαθητών, οι οποίοι αποτελούν το 70%. Η Γκράβα, για να ξέρεις, δεν είναι οποιοδήποτε σχολικό συγκρότημα. Μιλάμε πως αν οι «Γκάγκστερ της Νέας Υόρκης», μετακόμιζαν, στη Γκράβα δεν θα ένιωθαν homesick.
Πολύ ορθώς, διαβάζοντας το κείμενο θα αναρωτηθείς «και τι με ενδιαφέρει, τι κάνουν οι Ιταλοί και οι καλαμαράες;» και θα έχεις απόλυτο άδικο. Τι νόμιζες πως μόνο στην εισαγωγή των Balenciaga μας πρόλαβαν οι καλαμαράες; Κακομελέτα κι εκδηλώνεται σιγά, αλλά σταθερά. Και το δυσάρεστο είναι πως στην Κύπρο δεν έχουμε Έφη Σαρρή να αποδείξει πόσο ανοιχτοί είμαστε στην υποδοχή και φιλοξενία μεταναστών.
ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΛΙΤΙΣΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΑΝΩΤΕΡΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ. ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΟΙΤΙΔΑ ΟΧΙ ΜΑΛΑΚΙΕΣ.
